Koniec lata.
Wrzesień w powietrzu i trochę wiatru. Brzuszek, który zmienia rytm wszystkiego. Idę obok. Patrzę, jak zwalniają. Jak ręka wraca na brzuch zupełnie odruchowo.
Jak śmiech robi się spokojniejszy. W pewnym momencie wszystko mięknie.
Światło. Ruch. Oni.
I wtedy wiem. To nie są zdjęcia z wakacji.
To są kadry z czasu „tuż przed”.
